Dis Esthurtju
Wekom op mijn weblog. Opgezet om halftwee ‘s nachts zonder enig nut of doel. Maar wie weet vind jij het leuk. Well: Enjoy!
Ennuh…Vergeet niet mee te zwetsen, dat houdt het voor mij ook leuk..

Uiteindelijk moeten jullie een keer gek van me worden. Maar ook deze log ga ik weer verlaten. Ik ben overgestapt naar blogspot omdat ik daar makkelijker foto’s kan plaatsen (schijnt, ik moet nog even ontdekken hoe). Ik blog nu dus verder (en ik hoop wat vaker) op

http://esthurtjupes.blogspot.com.

Tot daar!

Liefs Esther

Was mn wachtwoord vergeten.. Maar door weblogs van anderen toch wel weer enthousiast geworden om te gaan loggen. Dus bij deze. Denk er alleen wel over om te verhuizen. kan hier namelijk nog steeds niet fatsoenlijk foto’s plaatsen. Moet eigenlijk mn stageverslag schrijven maar heb geen zin. Heel interessant verhaal dit.

Ben volgens mij ergens halverwege een verslag over kamp. Maar voor ik dat af heb.. Ik verzuip voorlopig in mijn kamer en in de drukte. Tot die tijd maar even wat fotootjes..

De hele groep!

Boys Day Out

Boogschieten

Schatjes!!!

De leiding

Verslag volgt! Geniet eerst hier maar van…

Als de stilte komt

en de chaos

in mn hoofd

even lijkt te bedaren

Als ik even denk dat het goed komt

dat ik met kleine stapjes

weer iets verder kom

richting top van de berg

En als de volgende dag

een woord, een zin, een liedje

of een heel gesprek

de storm weer aan doet wakkeren

Waar bent U God?

En waar ben ik?

Zie ik U niet?

Ziet U mijn wel?

Als grote donkere wolken

komen en niet meer lijken te verdwijnen.

Als ik zoek

en niet lijk te vinden

Als ik precies weet wat er mis is

en weet wat ik moet doen

het probeer

maar het niet lijkt te lukken

Waar bent U God?

En waar ben ik?

Zie ik U niet?

Ziet U mijn wel?

Als ik probeer U te vinden

maar U niet kan vinden

Als ik weet dat U er al bent

maar dat maar niet kan voelen

Als begin en eind

van een chaos waar geen eind aan lijkt te komen

elkaar raken

en het einde zoek lijkt

Als niet alleen maar samen

niet lijkt te werken in mn hoofd

omdat je laten helpen door het eindpunt

geen menselijke logica is

Als ‘ikke zelf doen’

een terugkerend struikelblok lijkt

En ‘eigenwijze knokker’

maar al te waar

Als het lijkt of de weg al zo lang was

en nog veel langer worden gaat

en ik soms rond lijk te lopen op een rotonde

of er liever midden op ga zitten

Waar bent U God?

En waar ben ik?

Zie ik U niet?

Ziet U mijn wel?

Als ik het misschien moeilijker maak dan het is

maar het voelt of het echt zo moeilijk is

en het lijkt

of ik het ook dxe1xe1r weer verkeerd doe

Wat doe ik verkeerd?

En wie ben ik daarin?

Durf ik los te laten

wat moeilijk maar veilig is?

Zal de dag ooit komen

dat ik durf te zeggen: ‘Hier ben ik God’

En een dag later nog geloof

dat ik dat ook ben?

Dat de strijd om vrede in mn hart, hoofd, ziel en wie ik ben

enigszins gestreden is

en ik hardop kan zeggen:

‘Ik ben een kind van God’

U zal er zijn God

en ik ook

Ik zal U zien

en geloven dat U mij ziet

En dat er geen volmaakt geluk zal komen,

er nog strijden gestreden moeten worden

dat weet ik

Maar ik vraag U Heer: geef me xe9xe9n overwinning

Dat ik zeker zal weten

dat U van me houdt

van mij

Esther

Met alles wat ik ben

en alles wat ik niet ben

en dat ik steeds met mn stomme kop

bij U terug mag komen

Leidt me Heer

en leer me me door u te laten leiden

U zal er zijn God

en ik ook

Ik zal U zien

en geloven dat U mij ziet

Esthurtju 4 juli 2003

Vorig jaar in Taizxe9 geschreven. Een ommekeer. Daarna ging het stukken beter. Zo cool!. God is goed!

Op dit kruispunt van ons leven

Zie ik je voor me staan

De onzekerheid in je ogen

Niet wetend of je door wilt gaan

Op dit kruispunt van ons leven

Kijk ik je vragend aan

Kan je me je liefde geven

Als je er voor wil gaan?

Op dit kruispunt van ons leven

Zie ik ons samen gaan

Heeft God ons samen bedoelt

Hier in dit bestaan?

Op dit kruispunt van ons leven

Loop ik maar doelloos rond

Wachtend op een antwoord

Wachtend op wat er komt

Kan je de keuze maken?

Zit het er nog in?

En in deze chaos

Denk ik terug aan het begin

Laat de regen nu maar komen

Onze vriendschap blijft bestaan?

Zullen we dit blijven zeggen?

Of komt er een einde aan?

Niets liever dan weer veilig

In je armen liggen, weten

Dat we er samen voor gaan

En niet zullen vergeten

Dat wat ooit geweest is

Ook ons doel kan zijn

Dat we het gevecht kunnen winnen

En samen zullen zijn.

Nu de angst, onzekerheid

Van liefde en verdriet

Moet ik straks de mensen zeggen

Dat je me verliet

Of kan ik ze vertellen

Dat niks is als het was

Maar alles beter dan voorheen

Dat weet ik zondag pas.

(Esthurtju, week 45, 2003)

Ga ik verder niet teveel over zeggen. Verleden tijd maar te mooi om weg te gooien.

Oh, Yes, I’m Okay

A smiling face

A happy voice

Is there somebody

Who sees it’s fake?

I’ve started a new life

And its all okay

But I’m missing the old

And feeling alone

Is there somebody

Who sees the desperate cry in me?

Who understands

How I really feel?

Alone in the new world

Which isn’t mine yet

Someday it’ll be

But not as fast as I want

My friends

Everywhere

But they’re not there

Where I am

and need them

Is there somebody

Who sees the desperate cry in me?

Who understands

How I really feel?

Trying to be strong

And not to show

How I really feel

Feels like sinking deeper

Is there somebody

Who sees the desperate cry in me?

Who understands

How I really feel

There is Somebody

Who sees the desperate cry in me

He understands

How I really feel

Esthurtju 21-09-2003

Geschreven toen ik net in Ede woonde en alles in mijn leven op z’n kop leek te staan. Niks was meer zoals het was. Dit ‘schrijfsel’, zoals ik het noem is inmiddels een liedje…

Terug van vakantie!
Is goed geweest.
Komt vast nog een uitgebreid verslag. Ik ga nu ff mn schrijfsels verplaatsen. Staan op mn msn-site maar daar gebeurt nooit meer wat. Las ze net door. gevoelens komen terug. Van hoe het toen voeld en nu soms nog voelt. Vaag…

Lichtelijk moedeloos word ik ervan. Ik zou kunnen zeggen dat het van de tentamens komt, van de saaie leerstof of van alle afleiding om me heen. Maar ik ben bang dat ik niet echt kan ontkennen dat het door mezelf komt. Misschien is lichtelijk niet echt een goede omschrijving. Moedeloos word ik ervan. Van mijn eigen gebrek aan zelfdiscipline en motivatie. Van mijn eigen lamlendigheid. Van mijn eigen hersens die lui en passief zijn geworden. Ik lijk het niet meer te kunnen: een boek pakken en leren. Ik vind mezelf al een hele held als ik de helft heb doorgelezen.
Tentamenweek dus.. Ach het gaat. Ik sla me er wel doorheen. Gelukkig heb ik een redelijk goed verstand meegekregen en weet ik er nog wel eens iets van te bakken maar echt veel voldoening haal ik niet uit mijn eigen leergedrag. Ik leer wat (lees: blader m’n reader door en kijk een samenvatting in) en als ik vind dat ik dat lang genoeg gedaan heb (en dat is vrij snel) pak ik een biertje en ga ik voetbal kijjken. Vervolgens ga ik te laat naar bed en sta de volgende morgen niet op tijd op om de boel nog eens door te lezen (ik zet wel mn wekker maar ergens gaat er dan iets fout). Dan ga ik naar school waar ik vaker net te laat dan net op tijd het lokaal binnenkom en maak (lees verpest) mijn tentamen. Vervolgens hang ik nog en poosje op school rond en fiets daarna naar huis. Daar aangekomen vind ik dat ik eerst wel wat ontspanning verdient heb en kruip ik achter de x-box. En veel te laat begint dan het hele ritueel weer opnieuw.
Wat is dat met mij? Waarom ben ik zo laks en neem ik mezelf en mijn studie niet serieus? Hoe lui ben ik? Wanneer ga ik eens zo hard op mn bek dat ik eindelijk eens wat ga doen?
Zucht.. nahja…Nog xe9xe9n dag. Zo mn geschiedenis en natuurkunde maar eens leren. Maar eerst wil ik nog even vertellen over gisteren. Niet echt heel veel boeiends gedaan (behalve bovenstaande maar dat valt voor mij niet in de categorie boeiend) maar ik wil toch nog wel ff melden dat:
- ik gisteren van Emanuel heb gewonnen met x-boxen. Wat een overwinning! Hij is echt de x-boxmaster hier in huis. Ghi! Hulde aan mezelf!
- ik auto heb gereden en dat best stoer vind. Was echt heel cool om te doen. Ik wil meer meerm meer! (Foei! Maar dat is toch heel normaal of niet soms?)

Nu leren, vanavond voetbal! (En het is ze geraaie dat ze winnen!!!!)

…wat een wedstrijd. Tjonge jonge jonge wat een amateurs! Stelletje bufnukkels! Nah ja, kweetooknie.. Maar blij word ik er niet van. Gisteren huisfeest bij Pynn thuis. Echt lachuh, het thema was Pirates of the horizon (hun huis heet huisje achter de horizon). Het hele huis was versierd (en hoe..hulde!) en wij ook. Pynn, Im en ik gingen met z’n 3-en lekker verkleden. Rokken, doekjes op ons hoofd, tattoo’s, grote oorbellen. Toen nog even naar mijn huis gelopen (Emanuel: ‘jullie sporen niet!’Nee, schat, dat weten we) en vervolgens langs Bernardo’s weer terug. Reacties genoeg.. Hihi.. Feestje was gezellie. Niet zo heel druk, dat was wel jammer maar echt wel leuk. Eerst voetbal gekeken dus (met tips uit de Elle-girl en vooral veel scheldwoorden die we de vorige keer geleerd hebben. Moest trouwens aan het eind steeds aan Mattin denken, de arme jongen.. Daarna nog lekker geouwehoerd en daarna ben ik maar naar huis gegaan. Het was die dag daarvoor ook al half vijf (examenfeestje van Lies waar ik verder maar niet te ver over uit zal wijden…’t was gezellig, laten we het daar maar bij houden).
Vanochtend naar de kerk, was echt heel cool. Goeie voorganger. Goeie preek over eenheid, gekoppeld aan de wedstrijd van gisteren. Waar voetbal al niet goed voor is..
Tja, en nu.. Leren.. Zucht…Komende week tentamens. En als ik ergens nog mn P wil halen zal ik daar toch wat voor moeten doen. Vanmiddag nog ff naar Veenendaal, naar de ouders van Emanuel. Wel gezellig, maar gaat van mn leerijd af (of is het een goede smoes om niet te hoeven leren…hmm). Nah ja, in elk geval, nog een uur voor hij uit bed komt. Nog een uur wat doen. Bio here I come!